karanlık ve berraklığın gün doğumunun ardından.

Ebrahel insan dünyasına girerken, iyiliği kötülüğü kendi içinde kontrol eden bir beden arıyordu, bu sırada şunları söylüyordu; - insan duygusu yükseklik çekiminden daha fazladır, bir çiceği kurutacak bir tas suyu karartacak kadar olgundur.. Bir çoğu farkeder! insansı sıcaklık insansı duygu parlak bir ısı verir. Doğacak olan doğmuş olan ve büyüyen bir çok çocuk, yırtıcı rahatsız edici sesleri artık kulağında, ulaşılmaz görüntüleri gözünde görüyorsa, dünyayı ve olayları bakış açısından daha farklı bir yolla sezgisel olarak kavramıştır.

- Ebrahel geldiğinde 21 yıl içince var olan olumlu ve olumsuz tüm duygular, karanlığa ve aydınlığa yol serecek her ışık onun oluyordu.Işık parlaklığını yitirip sesler gittiğinde kuşlar uçtuğunda,birkaç nefes alı.p görülmeyen birisinin sesinden konuşmaya başladı: -ben bir oyun sahnesindeki gölgeyim kimsenin fark etmediği ve ben bir insanım ve insana dair hiç.bir şey bana yabancı değildir ...