Superb.

I love this photo so much. I hope you don't mind that I featured you in my journal: [link]

This is a very striking photo.

super cool!

Hiç gülümseyen fotografım yok...
Yok hayata haksızlık etmiim. Varsa da cok az!...Mesela beni fotograflarken gözlerinin içi dolu dolu şikayet eden bir portre cekebiirsin. Ya da cekemezsin ne biliim. Ben şikayet etmeyi de beceremedim.

Ayın 17 si sabahı işe gittiğimde telefonla verdiler haberi. Babamı dun gece kaybetmişiz. Çok degil 10 gundur hastahanedeydi. Ve onu o gun yogun bakımdan cıkarıp özel odaya alacaktık. Bir sürü seyle ugrastık sonra, yanıma bir suru arkadas geldi. Cenazeyi İstanbul'a getirmeye karar verdiğimde birkaç kişi benimle gelmek istedi. hiç kimseyi istemedim. Beni hayata getiren kişiyle son bir yolculuga cıktım. Yol boyu aklıma gelen dogru durust bir sey yoktu. Beynim boşalmış gibiydi. Daha cok kendimi dusundugumu anımsıyorum. Şimdi ben ne yapacağım diye...Ve sucluluk duyuyorum. babamı severdim. O da diger cocukları içinde en cok benimle gururlanırdı ama, kardeşlerim kadar yakın değildi bana...Yıldız'daki evin elektiğini açtırmalıyım diye dusundugumu anımsıyorum...Arada bir uyku gibi, kayıp gitmek gibi bir duyguyla kendimden gectiğim de oluyordu...

Bir babalar gununde oglum bana tasitle bir Ray-an gözlük almış. Beni Şişli Optiğe götürdü. tezgahdaki adam; oglunuz ilk taksidini ödedi. İmzalayın gerisini dedi. Armut biçimli bakalit ray-bonlarımı hala saklarım...

Evdeyim, baban oturuyor.Ben dışarı cıkacağım.Aynanın karsısında simsiyah camlarının arkasından bana yakışıp yakışmadığına bir türlü karar veremediğim gözlüklerimi deniyorum. aniden babam o gözlukleri nerden bulduğumu sordu. Ben de 225 lira oldugunu söyledim. ve olayı anlattım. ne dese begenirsin; ne o öyle mafia babalarının cenazeye giderken taktıgı seyler gibi dedi...

Ona aldırmdım. Ama sokakta dolaştıgım sure boyunca gözlüğü taksam mı cıkarsam mı; çıkarıp gömleğin yakasına taksam mı bir türlü bilemedim.

Bu gunlerde beni olumlu veya olumsuz biri eleştirse, hiç takmam. Sana ne lan, sen benim babam mısın derim.. Öylesine tek basımayım karararımda...

Lurgia, ya da Lurci...Bilgi? Bilgin? Ne demek yani bu?...Adın mı bu? Yoksa sana yakısıtırılan bir sıfat mı bu başlık? Bilemiyorum. ..Böyle bakabilmen için babanı kaybetmen gerekmez mutlaka! Kara gözluklerimin arkasından ben de böyle mi...Neyse! Birinin seni çok derinden yaraladığı belli. HASTA EDECEK KADAR DERİN BİR ACI VAR yuzunun kırmızısı olmayan bölumlerinde..Yazmaktan kendimi alamıyorum. ARADA BİR DURUP TEKRAR BAkIYORUM. Neden duymuyorum sesini. Bu kadar mı katılaştım. Bu kadar mı insanlaştım, her hangi bir başka yaratıgı acısı bu kadar mı yabancı bana...

"...Sana söyleyebilecek iç rahatlatıcı cümleler arıyorum gmilo afeir! ama ne yazıkki aklımdan geçenler varmak istediğimin çok aksi..."

interesting ...

those eyes

when i saw the tumbnail, i thought, oh great, another person putting up a picture of someone who just got finished with a fight. then i read the description.

that looks real. seriously.